![\"\"Emiel](\"\"http:\/\/bron.winterblend.nl\/images\/Emiel%20Tijs.jpg\"\" "\\"\\"Emiel")
<\/p>\n<\/p>\n
Reisverslag 2012: Châtel (Portes du Soleil)<\/strong> Zaterdag 10 maart 2012<\/strong><\/p>\n We schrijven 10 maart, 8 uur ’s avonds. De Interpolis hal staat vol met koffers, tassen, ski’s, snowboards en enthousiast pratende mensen. Winterpolis 2012 staat op het punt om te beginnen en ik ga voor de eerste keer mee. Zondag 11 maart 2012<\/strong><\/p>\n Tot Montreux heb ik heerlijk geslapen, en vol goede moed kijk ik naar de bergen waar we spoedig vanaf zullen gaan. Maandag 12 maart 2012<\/strong><\/p>\n De volgende ochtend gaan we weer snel op pad. ’s Morgens is de sneeuw natuurlijk op zijn best. Tijdens het ontbijt leer ik Ron kennen. Hij begint eerst aan de nek van mijn overbuurman te frunniken, en trekt vervolgens het shirt van mijn buurman omhoog om daarna een drumsolo op zijn rug uit te voeren. Ik vraag even naar zijn seksuele geaardheid en probeer ondertussen zo goed en zo kwaad als het kan mijn ontbijt naar binnen te werken. Ik heb niks met mannenlichamen en al helemaal niet wanneer er een blote mannen rug naast mijn croissantje en stokbrood ligt. Dinsdag 13 maart 2012<\/strong><\/p>\n Dinsdag is het tijd voor de skisafari. We gaan deze ochtend met de hele groep een tocht ondernemen. Monique, Louis en André hebben de tocht enige weken geleden uitgezet. Woensdag 14 maart 2012<\/strong><\/p>\n Woensdag is het ontzettend warm. Het is de vierde dag, en dan is het toch altijd oppassen dat vermoeidheid en overmoed niet zorgen voor een ongeluk. Maar helaas zien we onderweg heel wat leed. Mensen met polsbreuken en mensen met verdraaide knieën worden vervoerd met banaantjes en helikopters. Jammer voor mensen wanneer ze tijdens zo’n leuke vakantie iets breken. Gelukkig gaat het in onze groep nog allemaal goed. Donderdag 15 maart 2012<\/strong><\/p>\n Donderdag is weer een schitterende dag. Wat een geluk hebben we toch. Vandaag hebben Remco Jan, Edwin en ik een ski-les van 2 uur geboekt. We zijn benieuwd hoe het zal gaan. We gaan naar boven met de skileraar en moeten eerst een stukje skiën om hem een idee te geven van ons niveau. We kunnen allemaal redelijk tot goed skiën, maar we doen het wel alle drie helemaal fout. Vrijdag 16 maart 2012<\/strong><\/p>\n Het is vrijdag. Helaas alweer de laatste dag. Na het ontruimen van de kamers gaat het gros nog skiën. Het is voor de verandering nog warmer dan gisteren. Ilse, Martin en ik maken er een rustig dagje van. We verkennen het hele gebied van Torgon, Chapel d’Abondance en Super Châtel. Rond drie uur besluiten we dat het mooi is geweest. Douchen, nog wat kleine cadeaus voor thuis kopen, een biertje aan de bar, en dan mogen we aanschuiven voor het galgenmaal in Le Lion d’Or. Je kunt natuurlijk geen culinaire hoogstandjes verwachten in dit restaurant, maar over het algemeen zijn de maaltijden hier meer dan prima. Verder is de vriendelijkheid van het personeel fantastisch, ik heb in Frankrijk wel eens anders meegemaakt. Dank aan het organisatiecomité, dank aan jullie allemaal als collega´s die deze Winterpolis 2012 voor mij onvergetelijk hebben gemaakt.<\/p>\n Emiel Tijs, 5 april 2012<\/strong><\/p>\n Reisverslag 2012: Châtel (Portes du Soleil) Auteur: Emiel Tijs Datum: 5 april 2012 Zaterdag 10 maart 2012 We schrijven 10<\/p>\n
Auteur: Emiel Tijs
Datum: 5 april 2012<\/p>\n
De bestemming is Châtel, een klein dorp in de kom van het meer van Geneve. De organisatie heeft ons verzekerd dat de sneeuwcondities uitstekend zijn en de weersvoorspellingen boven verwachting.
We nemen plaats in een dubbeldeks Royal Class bus die ons morgenvroeg gaat afleveren in dit pittoreske dorpje. Ik ken nog maar weinig mensen uit de groep, maar na een uurtje rijden blijkt dat ik in de buurt van een aantal dames en heren zit, die druk bezig zijn om de biervoorraad in de bus te reduceren tot overzienbare proporties.
Na twee uur rijden kondigt een van de buschauffeurs aan dat er een film wordt gedraaid. Er wordt vooraf heel duidelijk aangegeven dat zij niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor de keuze en de kwaliteit van de film. Dat heet uitstekend verwachtingsmanagement!
De buschauffeurs hebben ons niets teveel beloofd: de film is van een zeer bedenkelijk niveau, en ik denk dat de stichting Brein geen enkel bezwaar zal aantekenen tegen de illegale vertoning van deze specifieke film.
Ondertussen is de groep naast mij begonnen om complete kartonnen behuizingen met 12 flesjes te halen. Volgens de Sense methodiek leidt dit tot minder handelingen. “”Hmmm””, denk ik, dat wordt een korte nacht én dus een zware eerste dag. Mijn buurman, Wil van Hoof, heeft mij verteld wat hij allemaal heeft moeten doen voordat hij op vakantie kon gaan. Aan het tevreden gesnurk naast mij maak ik op dat noch de film, noch de bierestafette enige indruk op hem heeft gemaakt.
Vanwege de film zijn er her en der monitors naar beneden geklapt. Je moet oppassen voor je hoofd wanneer je naar de WC gaat. Op mijn plaats is er zelfs een dubbele hindernis. De plastic vuilniszakken puilen uit met lege flesjes en één van de monitoren hangt er precies boven. Menig voorbijganger kijkt voorzichtig naar beneden om de vuilniszakken te ontwijken, stoot vervolgens zijn hoofd aan de monitor en klapt alsnog met zijn knie tegen de flessen waardoor er een mooi klokkenspel ontstaat dat een van de diepzinnige dialogen uit de film overstemt. Tegen het eind van de film komt Ellen naar boven met het laatste karton bier. De voorraad is op en de buschauffeurs wrijven in hun vuistjes. Ha, denk ik, er gloort toch nog hoop op een goede nachtrust.
Wanneer de kwelling van de film voorbij is, gaan we nog een keer stoppen en dan is de slaaptijd aangebroken. Het klokkenspel verdwijnt in de kliko’s, de stoelen gaan naar achteren en de lichten worden gedimd. Het slapen gaat boven verwachting.<\/p>\n
Even later arriveren we in Châtel waar we vlakbij het hotel worden afgezet. Snel de bagage afleveren, een ontbijt scoren aan de overkant, terug naar het hotel om de skispullen aan te doen en dan gauw naar de bussen die ons naar Pré-la-Joux brengen. Ik heb er zin in!
De informatie die het organisatiecomité ons heeft verstrekt blijkt helemaal juist: wat een geweldig weer en wat een mooie sneeuw!
We gaan in een grote groep op pad met Monique als onze gids. Zij leidt ons door dit geweldige gebied en loodst ons naar een gezellige lunchgelegenheid. Rond vier uur gaan we richting hotel en sluiten deze eerste ski dag tevreden af.
Kamers inrichten, opfrissen, pilsje pakken en vervolgens naar het restaurant om een “”eenvoudige doch voedzame maaltijd”” te nuttigen. De luiken worden langzamerhand zwaar, want hoewel ik goed heb geslapen in de bus, was de nacht toch niet optimaal.<\/p>\n
Ik ga vandaag op pad met Ad en Dennis. We beginnen onze tocht bij Barbosinne.
Het is hier erg rustig en de sneeuw is er nog perfect. Het enige nadeel zijn de sleepliften. Ik was me er niet van bewust dat je zo’n last had van sleepliften als je net zoals Ad op een snowboard staat. Voor hem is de stoeltjeslift een ideale manier om naar boven te gaan. Omdat hier zoveel sleepliften zijn besluiten we naar de Linga te gaan, maar eerst nog even gezellig koffie drinken in Zwitserland. Gezeten in een makkelijke ligstoel genieten we in ons T-shirt van het warme weer. Met factor 50 op je hoofd kun je de zon maar net weerstaan.
Na de Linga gaan we naar ons hotel om ons in het feestgedruis te storten van de après-ski bar. Daar ontmoet ik William die vandaag met factor nul heeft gesmeerd. Zijn huid vertoont grote gelijkenis met de kleur van kreeftensoep. Hij probeert de zaak te blussen met bier, maar het is maar zeer de vraag of dat gaat helpen. Wij zijn in hotel Le Lion d’Or geringd met een groen bandje dat zich nu uitbetaald in de après-ski bar. Het begrip “”rondje”” heeft ineens een andere dimensie gekregen.
Men loopt naar de bar, pakt een dienblad en laat dit vol zetten met bier, een paar glazen wijn en een verdwaalde cola. Dan loopt men terug naar de groep waar men zojuist nog stond te kletsen. We praten hier slecht over luttele meters. Onderweg slijt je de inhoud van dit rondje aan willekeurige gasten die je op deze lange weg ontmoet. Als gevolg hiervan arriveer je bij je groep met een nagenoeg leeg dienblad, maar dat is helemaal niet erg, want een van je collega’s staat ondertussen met het volgende dienblad in je nek te drukken. En met enig geluk staan daar nog wel enige drankjes op.
Ik had besloten om niet te veel te drinken omdat ik na een hele dag skiën al na 2 glazen bier op mijn kop sta. Dat gaat met dit concept helaas niet lukken en tot zover dus mijn goede voornemen voor 2012. Volgend jaar beter, zullen we maar zeggen.
Om 8 uur roept de barman dat Winterpolis in een rij moet gaan staan. Met behulp van een carnavalskraker en een polonaise worden we de eetzaal in gedirigeerd. Onze binnenkomst verstoort enigszins de rust in de eetzaal, maar ik geloof niet dat iemand dat erg vindt. De gedachte dat dat zo is, is in ieder geval zo geruststellend, dat ik hem vasthoud.<\/p>\n
“”We skiën heel rustig en iedereen kan mee””, hoor ik Monique nog zeggen. We verplaatsen ons echter als een razende Roeland. De groep gaat van de Linga naar Plain Dranse, en terug. Daarna nog even deze helling, die helling op en dan snel naar Avoriaz. Als dit rustig skiën is, dan vraag ik me af wat snel skiën is.
Na Avoriaz gaat het helaas fout. Op een bepaald punt kun je rechtsom en linksom naar beneden. Er ontstaan dan ook twee groepen. De groep die rechtsom gaat, gaat vervolgens links en de groep die linksom gaat, gaat vervolgens rechts, meen ik te begrijpen. We zitten in ieder geval een enorm stuk uit elkaar. Wanneer ook de techniek ons in de steek laat en telefonisch contact zeer moeizaam tot stand komt, is de skisafari ten einde. De twee groepen gaan onafhankelijk van elkaar verder.
Maar wat geeft het eigenlijk? We hebben het 3 uur voor elkaar gekregen om bij elkaar te blijven en dat is toch een reuze prestatie met een dergelijke groep. Onze subgroep besluit om te gaan eten in het geitendorp.
Een prima keuze, moet ik zeggen. Beter dan al die buffetten die ik tot nu toe heb gezien. Later in de middag, wanneer de eerste mensen uit onze groep naar huis gaan, ga ik skiën met Remco Jan, Edwin en Remco.
Nu weet ik pas wat snel skiën is. Met mijn tong op mijn schoenen kom ik beneden aan. Snel de lift weer in en hop, weer omhoog. Die Remco Jan kent geen genade. Ik wordt de hele middag afgebeuld en krijg pas verlichting wanneer de liftbediende duidelijk maakt dat het voor vandaag mooi is geweest.
Terug in het hotel neem ik een douche en stort ik mij opnieuw in het feestgedruis. Even een colaatje voor de pep en langzamerhand kom ik weer op verhaal. De tent staat weer op zijn kop en een uur later ben ik al mijn ontberingen vergeten. Na “”Twee emmertje water halen”” en “”Als we gaan, gaan we met zijn allen”” sta ik alweer in de polonaise richting eetzaal.
Op deze avond worden we na het eten in de bar verwacht voor de pop quiz. Ik zit in een groep die veel te veel vragen goed beantwoord. We worden ex aequo eerste met onze buurgroep.
Ik heb de hoofdprijs gezien en krijg een sterk gevoel waar winst uiteindelijk op uitdraait. Na enig overleg besluiten we om de vraag fout te beantwoorden en zo de hoofdprijs te ontlopen. Helaas heeft de andere groep dezelfde tactiek uitgestippeld. We hebben het allebei fout en als resultaat “”delen”” we de hoofdprijs. Nu gebeurt waar ik al bang voor was. We worden in een kring gezet, moeten met onze mond een hongerig vogelbekje imiteren en krijgen een obscuur en naar kaneel smakend drankje in onze monden gegoten. Snel slikken is het devies. Bah, wat een smerige drank. Na deze verzoeking gaan we nog met een aantal mensen naar de Avalanche. Op uitgaansgebied het hoogtepunt van dit mooie dorp. Lekker biertje, beetje kletsen en weer eens wat anders dan carnavalsmuziek.
We hebben vooraf afgesproken om rond 1 uur naar huis te gaan. Remco Jan is een man van de klok. Hij is streng en niet te vermurwen: om 1 uur neemt hij het overgrote deel mee naar huis, want zo zegt hij, morgen moeten we weer fit op de latten staan.<\/p>\n
Ik eindig de dag weer met Remco Jan. Dit keer worden we alleen vergezeld door Remco, ook al zo’n beest op de ski’s. We gaan helemaal omhoog, en nog een keer, en nog een keer, en nu via die kant en dan via de andere kant. En, o kijk aan, we kunnen nog een keer. Ik ben blij wanneer ik zie dat de liftjongen zijn ski’s al onderbindt. Eindelijk, dan kunnen wij ook naar huis. Het was weer een schitterende dag en ik heb heerlijk geskied met de Remco’s. Wat een fijne naam. Als je niet weet hoe iemand heet, zeg je gewoon Remco. Dan heb je een grote kans dat je het nog goed hebt ook.
Aangekomen in de skihut van ons hotel staat Ellen weer op de tafel te swingen. Fijn, dit soort zekerheden in het leven waar je jezelf aan vast kunt klampen. Ellen is met afstand het grootste feestbeest in de groep. Het is een genot om haar dansend en zingend bezig te zien. Daar krijg je goede zin van, en dat is ook precies de bedoeling.<\/p>\n
Het lijkt wel Interpolis. Je schrijft een document en levert het in voor een review. Dan hoor je dat het een prima stuk is, maar ondertussen staan er op alle pagina’s rode strepen en veel commentaar.
De ski leraar geeft ons allerlei tips voor de grote bochten, de korte bochten, de afdaling en zelfs de manier waarop je je stokken vast moet houden. We worden moe van de les, want we moeten behoorlijk aan de bak. Op een bepaald moment moeten we bovenop de Linga in een streep naar beneden, zonder pauze. Dat is toch een dikke kilometer dalen. Ik zweet zo erg dat mijn zonnebril er van beslaat.
Na de les hebben we alle drie een goed gevoel. Toch veel geleerd vandaag!
We nemen snel een bord spaghetti en gaan snel oefenen wat we zojuist geleerd hebben.
Voor Edwin is het een speciale dag vandaag. Hij is namelijk jarig en wordt in de bar en tijdens het eten bezongen door de hele groep. Net als Carla overigens, die op dinsdag haar verjaardag al had gevierd. Beiden zijn ze verblijdt met een lekkere fles drank. Edwin heeft ons ook getrakteerd, en wel op een flesje “”vliegend hert””. Het moet niet gekker worden deze week. Mijn tweede ondefinieerbare drankje in slecht luttele dagen. Ik spoel de traktatie snel weg met een slok bier.
Na het eten gaan we met zijn allen naar de Avalanche. Hier speelt een band die covers speelt van Led Zeppelin. De kwaliteit van de band vertoont sterke overeenkomsten met de film in de bus. Marie-José heeft het gevoel dat ze best veel nummers van Led Zeppelin kent, maar vraagt zich nu bezorgt af of dat echt wel zo is. Ik stel haar gerust met de opmerking dat het de verdienste van de band is om de bekende nummers onherkenbaar na te spelen. Dat spreekt weer voor “”Von Zepp””, ze hebben het camoufleren van de nummers verheven tot een kunst. De enige enthousiasteling in de zaal is de moeder van de zanger die vol adoratie haar zoon – de zingende zaag – aanstaart.
De sfeer komt er niet echt in, maar als je net weer zo’n gezellige après-ski achter de rug hebt is dat misschien ook teveel gevraagd. Langzaam loopt de Avalanche leeg, mede dankzij “”Von Zepp””. De meesten van ons liggen toch nog op tijd in hun nestje.<\/p>\n
Om 8 uur gaan we de bus weer in. Na het verschrikkelijke busongeluk met de kinderen uit Lommel stap je toch met enigszins gemengde gevoelens in de bus. Maar goed, daar moet je ook maar niet te lang bij stil staan, want daar wordt het leven niet leuker van. Zaterdagochtend komen we mooi op tijd aan in Tilburg. De flow van de afgelopen dagen is ineens weg. Met moeite neem ik afscheid van de mensen die ik een week geleden nog niet of nauwelijks kende.
Het was in een woord een geweldige vakantie!!!<\/p>\n <\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"