![\"\"\"\"](\"\"http:\/\/bron.winterblend.nl\/images\/Jessica%20Rits.jpg\"\" "\\"\\"Jessica")
<\/p>\n<\/p>\n
Reisverslag 2011: Val Thorens (Trois Vallées)<\/strong> Na sneeuw komt zonneschijn….<\/strong><\/p>\n Nog nooit op wintersport geweest. Daarop kreeg ik veel reacties: ‘dat meen je niet’….. Maar 1x moet toch echt de eerste keer zijn. En skiën…daar had ik wel een bepaald beeld bij; lekker in het zonnetje de piste af, drankje op het terras en met een bruin gezicht weer terug naar Nederland. Het liep net iets anders, het resultaat mag er echter zeker zijn!<\/p>\n Op uitnodiging van Han<\/strong> Weg zelfvertrouwen<\/strong> Uh… sneeuw, zon, lekker drankje? Geen zon te bekennen en windkracht storm. Ik werd erg ongelukkig van de ‘productiestraat’ in de Intersport. Ik had het al benauwd en ik moest de piste nog op. Nog ongelukkiger werd ik toen ik op de piste geen hand voor ogen zag, meerdere malen werd opgetakeld door Martin en André omdat ik als een ongeleid projectiel de berg aftuimelde en als ik weer stond alleen al door de wind omver werd geblazen. Vervolgens op naar piste blauw waar nog minder zicht en meer wind was en ik tegen André zei: “hier haak ik af”. Toen ik goed en wel beneden aan de piste de groep weer gevonden had en aan mijn salade met cola zat dacht ik; ik vind er geen klap aan. Echter… niet getreurd…. De volgende dag; nieuwe ronde, nieuwe kansen.<\/p>\n Aan de hand van een fransman<\/strong> Stunten<\/strong> Dat stunten ging die dag nog verder. Op het appartement van Ellen, Chantal, André en David was het aan het einde van de middag tijd voor een chocolade-rum party. Binnen het half uur zaten diverse collega’s en de muur onder de chocolademelk. Wat wil je ook met bijna de hele groep van 48 man op 1 kamer. Ik vond het wel supergezellig. En gezellig was het ook ’s avonds met stappen met als klap op de vuurpijl dat André mij op de terugweg voorstelde om de korte route naar het hotel te nemen. De korte route is gelijk aan ‘glijden van de piste’. Voorzichtig als ik ben zei ik tegen André: “nee…. we gaan gewoon lopen via de trappenroute.”André overtuigde me echter om ‘eens gek te doen’. Dus wij in het donker op weg naar de piste. Met een glaasje op liepen we verkeerd en in die tijd dat we bij de piste aankwamen voor de glijpartij hadden we al lang via de ‘normale’ weg thuis kunnen zijn. André en ik gingen zitten in de sneeuw….. er gebeurde niets. Volgens André moesten we nog een stukje verder waar het steiler zou zijn. Wij nog een paar meter gebanjerd door de sneeuw. Weer op onze billen…. Weer niets…..Dat werd dus niet glijdend de berg af maar wel rollend van het lachen.<\/p>\n Skiles van Han<\/strong> Rood wordt bruin<\/strong> Collega’s: bedankt voor de gezellige week en hopelijk tot ziens bij de reünie!<\/p>\n Reisverslag 2011: Val Thorens (Trois Vallées) Auteur: Jessica Rits Datum: 28 maart 2011 Na sneeuw komt zonneschijn…. Nog nooit op<\/p>\n
Auteur: Jessica Rits
Datum: 28 maart 2011<\/p>\n
Eindelijk dan toch. In februari 2009 stond ik met mijn roseetje in het Vaticaan toen Han mij aanklampte. “Jessica; jij bent toch best sportief, ga mee met Winterpolis”. Moeilijke keuze want ik was net een maand daarvoor een traject ingegaan in het ziekenhuis vanwege een knieblessure. Ik had intussen wel al even bij Annemarie geïnformeerd wat de werkelijkheid was achter ‘de verhalen van Winterpolis’.<\/p>\n
In 2011 was het dan zover. Eindelijk op de latten en gezellig met Winterpolis mee. Thuis nog even les genomen op de borstelbaan samen met Ellen en Chantal. En diverse mensen verzekerden mij; als je op die baan goed vooruit kan dan lukt het op de piste ook wel. Yeh, sure….Vol zelfvertrouwen stapte ik de bus in zaterdag. Gezellig zo met z’n allen. Eerst al in de hal van Interpolis waar Marco, Monique en Louis alles goed georganiseerd hadden, helemaal super! Na een brak nachtje zoals ik al verwachtte stapte ik, enigszins misselijk vanwege de haarspeldbochten op het laatste stuk, uit de bus in Valtho.<\/p>\n
Leuk zo’n groepsles met 10 man maar deze dame moet toch echt even 1 op 1 bijgeschoold worden. Goed voor de basis de lessen op de borstelbaan maar ik wil graag weten hoe ik de piste afkom. Gelukkig was de wind wat gaan liggen en was er een heerlijk zonnetje. Daar knapt een mens van op. Xavier, mijn franse instructeur, nam me letterlijk bij de hand mee de piste af. De dag erna op dinsdag kwam er al weer wat meer bewolking en wind maar ik vertrouwde volledig op Xavier die bleef roepen: well done my dear, remember: contact the shoes!<\/p>\n
Woensdag staat me nog bij als een superdag. Goed weer, goede sneeuw en veel gezelligheid. ’s Ochtends ging ik eerst (met meer zelfvertrouwen na mijn 2x 1,5 uur privéles) in een relaxed tempo de piste af met Anne-Karien, Ellen en Chantal om vervolgens voor de koffie aan te sluiten bij Geert, André en David. ’s Middags met deze club wat blauwe pistes afgeweest en trust me; voor een beginner is dat al een hele overwinning. Dat ik steeds als laatste van de groep aansloot boeide me niet meer. Ik voelde me geweldig; mijn hoofd helemaal leeg en ik kon skiën! Ik werd alleen enorm zenuwachtig van voorbij vliegende snowboarders die aan de rand van de piste aan het stunten waren. En aan die rand begaf ik mij als beginner natuurlijk ook … ik kon maar niet wennen aan de spelregel: degene die achter je komt moet jou in de gaten houden. Ik heb die week vaak mijn hart vastgehouden.<\/p>\n
Donderdag…. Wederom zware skiomstandigheden. Veel wind en geen hand voor ogen kunnen zien. Han bood Chantal en mij aan om ons nog wat kneepjes van het skivak te leren. Ook André ging mee. De heren deden het geweldig en ook Chantal… die ging als een speer. Ongeduldig als ik ben kon ik het niet goed onder de knie krijgen. Heupen draaien, schouders horizontaal, stok inprikken, schouders weer draaien en gewicht naar het andere been verplaatsen. Of was het nu andersom……Een beetje medelijden had ik met Han toen ik hem fel toeriep; ja…. Doe nou eens rustig Han…. ik kan het allemaal niet tegelijk onthouden hoor. Wat was ik blij dat ik weer beneden stond. Deze blauwe piste was toch wel een graadje steiler dan die blauwe van gisteren, morgen toch maar weer bij groen beginnen.<\/p>\n
Je krijgt wat je verdient…wat een schitterende laatste dag. Strakblauw, windstil, mooie sneeuw. De voetjes waren inmiddels opgezet, ik had al elke dag ruzie met de skischoenen en ik was moe. Anne-Karien wilde ook wat rustig aan doen dus ik was enorm blij met haar geduld toen ik na een half uur in de skiroom nog aan het kloten was met de schoenen. Alles deed zeer maar op die schitterende zonnige dag vond ik het super om nog even de piste af te gaan om vervolgens de hele middag te vertoeven op het terras. Dat was nou het beeld dat ik had van een skivakantie; beetje skiën, beetje op het terras in de zon. Nog geen zonnestraal gewend natuurlijk en mijn hoge factor was niet afdoende. Zo was deze dame een lopende tomaat toen ze weer de bus in ging op weg naar Nederland. Terugkijkend op een spannende, leuke en gezellige week was het tempo aanzienlijk laag dat weekend om vervolgens maandag weer op kantoor te verschijnen waar ik hoorde: goh… wat zie jij lekker bruin!<\/p>\n <\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"