<\/p>\n
Reisverslag 2009 Louis Vrieze<\/strong> Le Corbier, een week vol contrast<\/strong><\/p>\n Zo een week nadat ik weer terug ben in Nederland realiseer ik mij dat de afgelopen skivakantie er een was van contrasten.<\/p>\n Om te beginnen natuurlijk het gevoel dat bij iedereen wel bekend is, dat je weer thuis bent en alle dagelijkse dingen weer op je af ziet komen terwijl je net 10 dagen lang van een heerlijke vakantie hebt kunnen genieten. En zo hoort het ook. De conclusie is duidelijk. Han moet blijven! O ja, als we volgend jaar weer in de derde week van maart gaan duurt het nog eens zeven nachtjes minder lang. Kicken!<\/p>\n Louis<\/p>\n Reisverslag 2009 Louis Vriezeauteur: Louis Vriezedatum: 22 april 2009 Le Corbier, een week vol contrast Zo een week nadat ik<\/p>\n
auteur: Louis Vrieze
datum: 22 april 2009<\/p>\n
Vervolgens realiseer ik mij dat ik dit stukkie zit te bedenken terwijl de zon buiten schijnt en het ongeveer 20 graden boven nul is. Wat een contrast met een week geleden toen we op woensdag tot onze knieën in de sneeuw stonden. Wie had dat kunnen bedenken in begin april. Al moet ik toegeven dat de temperaturen in Le Corbier nu ook niet zo heel erg winters aandeden. Behalve dan die dag dat de hoger gelegen liften het lieten afweten en een klein clubje durfals zich over de kam van de afdaling boven Chez Bill durfden te wagen. De wangen zijn net weer ontdooid.
Ook een groot contrast was voor mij het verschil tussen Les Sybelles en Valtho. Hier heb je een redelijke kroeg (volgens de meesten van ons tenminste, ikzelf vond er niet veel aan), terwijl je in Valtho meerdere gelegenheden hebt waarbij er in de Malysia ook nog eens live muziek is. Ook de Irish pub was in geen velden of wegen te bekennen. Wat een verschil, maar wel leuk. Zo weet je het goede telkens weer te waarderen. Ook de sneeuwcondities in Valtho vind ik zelf stukken beter dan hier in Le Corbier, maar ja wie vindt dat nu niet? Aan de andere kant was het een prima plaats met voldoende kilometers sneeuw om een weekje rond te banjeren. En zo zie je ook nog eens een ander deel van de wereld.
Een ander contrast was duidelijk zichtbaar als je kijkt naar de mate waarin de vloerbedekkingen in de kamers waren gereinigd. Vooral toen we na een week de kamers weer hadden opgeleverd. Daarbij was het opvallend dat na een nacht vol “geflügelde” uitspattingen de kamer van onder andere Kariene, de vloerbedekking stukken schoner leek dan in de andere kamers.
En dan dat andere contrast. Voor de meesten van ons kwam het nieuws als een donderslag bij heldere hemel: Han is er de volgende skivakantie niet bij. Een skivakantie zonder Han. Een groter contrast is er welhaast niet te bedenken. Ik geloof dat ik namens de hele groep mag spreken als ik de oproep doe aan Han om vooral volgende keer toch weer mee te gaan.<\/p>\n\n
Een groot contrast met de vorige keer is het grote aantal deelnemers deze keer ten opzichte van de vorige vakanties. Maar liefst 51 collega’s durfden het aan een ruime week met de andere collega’s op te trekken. En het viel niet tegen! Sterker nog, volgend jaar twee bussen?
Een compliment aan de organisatie dat ze de vakantie zoveel bekendheid weten te geven in vooral Tilburg. En dan het rose kussentje. Nog zo’n contrast met andere jaren. Het was er niet! Dit jaar geen gelegenheid om naar iedereen kenbaar te kunnen maken met welke collega je dit jaar het meeste plezier hebt gehad tijdens de vakantie. Een van de tradities van Winterpolis is hiermee overboord gegooid. Kijk maar eens naar de foto’s van de afgelopen jaren van de winnaars van deze trofee. En kijk vooral naar die verschrikkelijk blije gezichten. Daarom pleit ik voor de herintroductie van deze voor de deelnemers zo belangrijke, en voor de buitenwacht zo geheimzinnige beloning. En dan het jasje. Na een redelijk shirt vorig jaar en dat verschrikkelijke gele lijfwarmhoud geval van twee jaar geleden zijn Han, Femke en Marco er in geslaagd dit jaar een prachtig blauw jack te regelen. De complimenten. Verschillende collega’s zeuren mij de kop scheel waar ze ook zo’n jasje kunnen bestellen.
Om af te sluiten mijn complimenten voor Femke, Marco en Han. Hoe ze er in geslaagd zijn weer zo’n leuke vakantie te organiseren. Maar ook de complimenten aan de hele groep hoe we met elkaar zijn omgegaan deze week. Als iemand zich eens niet helemaal wel voelde boden zich spontaan twee vrijwilligers aan voor de nodige ondersteuning om de kamer te bereiken; werd de barman ontzet na de spontane aanval door onze overigens gewaardeerde zuiderburen (bedankt André), en ga zo maar door.
En om in de geest van mijn vorige bijdrage te besluiten, nog maar ????? nachtjes slapen!<\/p>\n <\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"