{"id":53,"date":"2018-06-08T22:19:05","date_gmt":"2018-06-08T21:19:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.winterblend.nl\/?page_id=272"},"modified":"2018-06-08T22:19:05","modified_gmt":"2018-06-08T21:19:05","slug":"verslag-2008-louis","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/winterblend.nl\/?page_id=53","title":{"rendered":"Verslag 2008 Louis"},"content":{"rendered":"

Reisverslag 2008 Louis Vrieze<\/strong>
auteur: Louis Vrieze
datum: 31 maart 2008<\/p>\n

Nog 355 nachtjes slapen<\/strong><\/p>\n

Terwijl de sneeuwvlokken mij thuis om de oren dwarrelen denk ik met veel plezier terug aan tien heerlijke ski vakantie dagen in Val Thorens. Dat ik die sneeuw mee naar Nederland heb genomen neemt niet iedereen mij in dank af, maar het maakt de overgang van het witte en koude Frankrijk naar het natte Nederland wel een stukje makkelijker.
Hoe lekker was het de afgelopen dagen ook weer om ’s morgens eerst op mijn gemak naar de Sherpa te lopen om een aantal van die overheerlijke flute’s te halen; samen met mijn kamergenoten Johan, Kees en Rene een heerlijk ontbijtje naar binnen te werken; en vervolgens om 9.00 uur de ski’s onder te binden en de hele dag door dat prachtige witte landschap te struinen? Dan lossen alle ongemakjes waar we die week mee te maken hebben gehad op als sneeuw voor de zon.
Zo weet ik me al bijna niet meer te herinneren hoe die twee geweldige chauffeurs die ons naar Valtho hebben gereden eruit zagen. Hoe zij feilloos de weg wisten te vinden en vervolgens midden op de berg moesten draaien omdat zij die feilloos gevonden weg even te snel hadden ingeslagen. En hoe zij ook feilloos de weg wisten in het pittoreske bergwandeldorp Bride. Slechts door de grote aantallen aanwezige hotels was te verklaren waarom zij dat ene hotel niet zo snel konen vinden en wij het dorp dus drie keer hebben doorkruist.
Ook ben ik al bijna vergeten hoe de honger toesloeg op dinsdagmiddag. In de dichte mist de ski’s met geen mogelijkheid meer dwars kunnen zetten! Ook vervaagd de gedachte aan de locatie. Dicht bovenop de favoriete discotheek Le Monde. De dreunende muziek viel op zich nog wel mee, maar al die mensen die tegenwoordig buiten moeten roken, en ook de thuiskomers rond 2.00 uur maken een eventuele vroeg-naar-bed-actie bij voorbaat kansloos. Nog maar niet gesproken over de vreemde eigenschappen en wensen van heren en dames (die riepen iets over geven en vooral nemen) die op de gang worden aangetroffen. Tip: vraag nergens naar als je toevallig een aangebrande tosti ruikt, want voor je het weet heb je het over worst.<\/p>\n

Nee, de mooie momenten hebben volop de overhand.<\/strong>
Op de tweede dag meteen met een grote groep collega’s (of mag ik zeggen vrienden) op safari. Prachtig weer en volop sfeer. En dankzij dat blauwe jasje wist ook de drager van de rode lantaarn dat er altijd nog iemand in de buurt was als alle snelheidsduivels al uit het zicht waren verdwenen. En als bonus: ruim op tijd binnen zodat we geheel tegen de Happelse traditie in geen gebruik hoefden te maken van die cruciale laatste lift (OK, op die tweede safari na dan!).
Veel sneeuw. In het dorp was het in het begin wat minder, maar de pistes lagen er perfect bij. Veel mooi weer. Was de voorspelling dat woensdag en donderdag zouden ondersneeuwen? Niets bleek minder waar. Prachtige blauwe luchten en weinig wind. Was vorig jaar de basis gelegd voor Syndicaat 309, de rik vereniging van Interpolis. Het zou mij niets verbazen als er nu een zaadje is gelegd voor iets met poker. Want dit bleek voor menigeen een verslavend spelletje. Net als het dobbelen. Een ongecompliceerd spelletje, maar onverwacht met grote gevolgen. Immers, als je moet aangeven waarom je de punten speciaal bij die favoriete collega wilt wegspelen, dan komt de ware aard van sommige collega’s boven. Alleen moet iemand mij nog eens precies uitleggen waar die spelregel vandaan komt dat je altijd de eerste twee keer de punten van Niels weg moet spelen.
De band in Malaysia. Goede muziek en dat in goed gezelschap. Dat bewijst maar weer eens dat wanneer er een goed sfeer heerst iedereen “fuck you, I won’t do what you told me” (ik weet niet meer welke band hier oorspronkelijk voor verantwoordelijk was) kan roepen zonder elkaar de koppen in te slaan. Het geweldige eten. En dan bedoel ik natuurlijk niet die met veel zorg uitgekiende vegetarische menu’s in de Tex mex, maar dat lekkere eten op zaterdagavond.
De busreis terug naar huis. Dit keer wel met wat vertraging, maar traditioneel het podium voor de uitreiking van het roze kussentje. De organisatie was dit jaar helaas niet in handen van de onovertroffen Ciel. Maar desondanks is het kussentje terecht gekomen bij het enige koppel dat daarop aanspraak kon maken, Els en Martin. Dat was iedereen zo halverwege de vakantie wel duidelijk.
Eenmaal in Tilburg aangekomen nog even de groep de hand drukken en voor de dames een zoen, en het is weer voorbij. Bijna een traantje, maar dan realiseer ik mij als, dat het op dat moment nog maar 355 dagen duurt voordat de bus weer uit Tilburg zal vertrekken.
En dat laatste weet ik zeker. Iedereen had het geweldig naar zijn zin. En de afgelopen reis heeft bewezen dat de organisatie in goede handen is. Han blonk ook deze reis weer uit in het georganiseerd veroorzaken en oplossen van allerhande onverwachte en verwachte problemen, met of zonder “blauwe bes” organiser.
Femke heeft haar maidentrip prima doorstaan. Het zou zomaar kunnen dat zonder dit jonkie het vermogen van Han om de zaak in de hand te houden tekort zou hebben geschoten. Bovendien heeft ze een neus voor een goed restaurant. (al was die neus ongepoederd, als gevolg van onvoorziene omstandigheden, verbandhoudend met het beschreven bestuurderskoppel van de heenreis, in combinatie met een koelkast (ja ja, dit is echt alleen voor ingewijden te volgen)).
En niet te vergeten Toine. Bijna nooit op de voorgrond, maar als hij er niet is mis je hem.<\/p>\n

Iedereen bedankt en zeker tot volgend jaar.
Louis<\/p>\n

 <\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Reisverslag 2008 Louis Vriezeauteur: Louis Vriezedatum: 31 maart 2008 Nog 355 nachtjes slapen Terwijl de sneeuwvlokken mij thuis om de<\/p>\n

Read Now <\/i><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":196,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-53","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/winterblend.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/53","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/winterblend.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/winterblend.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/winterblend.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/winterblend.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=53"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/winterblend.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/53\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/winterblend.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=53"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}