Verslag 2006 Esther

Reisverslag 2006
auteur: Esther van der Weerden
datum: 5 april 2006

Het is weer gelukt in Val Thorens!

Een paar maanden geleden stond op OPENweb: ‘We gaan voor een Topprestatie!’

Voor het vijfde jaar alweer zouden collega’s met elkaar een leuke tijd in de sneeuw hebben. Tientallen collega’s meldden zich aan. Kees van de Spek (ICT), Han Happel (Marketing en Communicatie), Annemarie Urselmann (Zorg), Carmelina Di Rosa (stage bij Marketing en Communicatie) en ikzelf (Inkomensverzekeringen) vertegenwoordigden Mens & Werk Verzekeringen met verve.

Met een verdeling van 22 mannen en zeven vrouwen moest het wel een succes worden (voor de vrouwen). Vrijdag 17 maart stond een kleurrijke groep mensen met nog kleurrijkere tassen in de hal van het hoofdkantoor te wachten op de bus. Het duurde slechts een halve busreis met shooters, lachen, Hollandse hits en twee Rotterdamse chauffeurs, voordat iedereen elkaar kende.

In de sneeuw

Zaterdagochtend in alle vroegte stonden we in een andere wereld. Mooi wit, veel sneeuw. Beetje gammel van een nachtje niet slapen, maar wel verwarmd door Interpolis fleecetruien. De bikkels onder ons bonden de ski’s onder en trokken de bergen in. De rest kwam bij met een petit déjeuner of een half litertje bier in een ligstoel in het zonnetje.

Nadat iedereen zich ’s avonds met gemiddeld drie bekende of onbekende collega’s in een appartement had geïnstalleerd, stond het eerste van de acht driegangenmenu’s bij El Gringo (Tex Mex) te dampen op houten tafels. Iedereen was al in ski- en feeststemming en had het volste vertrouwen in een prachtige week. En dat werd het. Eén gezellige club, veel gespreksstof, met alle variaties op het gebied van ski-ervaring, leeftijden, werk, marktorganisaties, levenswijzen, relaties.

Gebeurtenissen

Lange tochten werden er gemaakt door de gevorderden die niet te beroerd waren om de debutantjes wat privé-lessen te geven. In de middag gingen dezelfde dummies (en dummies plus) achter half gitaar-, half skileraar Philippe aan. Mist, sneeuwstorm, bewolking en ook veel zon. In alle omstandigheden kan de hele groep nu skiën of snowboarden. Groen werd blauw met soms een randje rood. Steil? Wat is steil? Zeker na wat choco met rum of Weissenbier vervaagde de moeilijkheidsgraad.

Het werd een week waarin samen zijn centraal stond, maar ook vrijheid om dat niet te doen. Allemaal kleine huisjes in een appartementencomplex aan de piste, met uiteraard de Interpolisvlag aan de balkons. Hoe vaak hoorden we niet: ‘Interpolis.Glashelder!’ over de piste gaan? We werden herkend en bejubeld. Mochten we niet doorlopen zonder te betalen bij de discotheek omdat we van Interpolis waren? Wonnen we daar niet een reis naar de zon omdat we ‘t snelst zes Interpolistruien op het podium hadden liggen? Stond daarom niet één collega heel stoer in zijn blootje (met wat borsthaar)? En dat terwijl op dag 2 zijn ski’s al gejat waren (Binnen week al geld terug; Chapeau Interpolis!). Maar er was ook die collega die flauwviel in het liftje, Han die heel hard viel tijdens een stoere boekel-actie met zwarte bordjes ernaast, Arnoud (ter Harmsel, vaste bezoeker van Inkomensverzekeringen) die na woensdag zijn nek niet meer kon bewegen door dezelfde overmoedigheid.

OPEN Team is er niks bij. Wat een verbondenheid, wat een manier om andere collega’s te leren kennen. Sportief, zorgeloos en dat alles met één doel: lol maken tot je er bij neervalt. Al dan niet op een te moeilijke piste…

Esther van der Weerden